Tot mijn ontsteltenis, nee niet waar, tot mijn verbazing of, nog beter, my surprise las ik afgelopen vrijdag, op Facebook, dat Michiel Stroink, succes auteur en verdienstelijk aansteller, het schrijven ‘Who gives a shit?’ van Maarten Landkroon tot vrijdagmiddagblog had benoemd. Of moet ik zeggen gekroond (gelandkroond heeft op papier gestaan maar is vrijwel direct weer verwijderd omdat flauw).
Nu is het absoluut niet zo dat ik deze ridderslag Maarten misgun. Wij hebben het er vaker dan eens over gehad dat het tonen van je schrijven een soort naaktlopen is. Niet iedereen waardeert het dus een schouderklopje is mooi meegenomen. Maar waarom geef ik dan een shit? Omdat het voelt alsof ik niet uitgenodigd ben voor het feest der felicitaties, het schuimbad vol schouderklopjes, the party of praise. Ik hou wel van een beetje competitie maar wil de regels en de knikkers van tevoren zien. De stempel van de meester zou mijn trofee moeten zijn.
Het is aan dus. Michiels vrijdagmiddagblog (van de week. Dat klinkt niet: Michiels vrijdagmiddagblog van de week) is een feit. De zinsgoochelaar uit Heesch, De King of Kong, de voorman van de slechte grap en snelle roddel, de leider van het verzanden in kak heeft zonder aankondiging een beroep gedaan op de creativiteit van zijn naaste omgeving. Valt er te verdienen met de lucht om je heen? Michiel schiet een pijl af en trekt de roos er pas na het neerkomen omheen. Wat zijn de regels van het spiel? waar moet ik rekening meehouden? Waar kan ik de trofee ophouden?
Morgen is het vrijdag en ga ik verhuizen. Maarten zou me helpen maar heeft afgebeld met: ‘Ik kom liever donderdag, vrijdag kom me slecht uit’. Ik ben benieuwd.
King Kong aint got shit on me.
De lucht bezien op 5000 voet hoogte om 7.45 uur hedenochtend. Genomen door mijn broertje. Geen fotograaf maar wel piloot to be.
‘Ik ben er uit. Ik wil een stille begrafenis’. Op het moment dat hij me dit zegt dirigeren zijn handen een orkest alleen voor hem hoorbaar. Zijn natte ogen staan vastberaden. Ik zit nog niet eens en dan dit weer. Ik denk aan de oude kaas die ik voor hem heb meegenomen en de Parma ham en dat ik, tot nog niet zo lang geleden, dacht dat het Parmezaanse ham was maar tijdens het bedienen keihard ben uitgelachen door twee meisjes die ik wel leuk vond. Parma ham en Parmezaanse kaas.
Ik vroeg hem wat dat dan precies betekent, een ‘stille begrafenis’ en terwijl ik dat vraag vouw ik mijn handen om die van hem. Het zijn dezelfde mooie handen. ‘Nou, in ieder geval niet zo als Harry Mulisch.’ Ik moest aan die paarden denken en dat iedereen dat zo mooi vond. ‘Is goed opa, niet zoals Harry Mulisch.’ Hij heeft Harry Mulisch nooit echt gemogen, vond zijn metaforen niet goed. En zoals mijn opa placht te zeggen: ‘Als je geen goede metaforen kunt schrijven ben je geen goede schrijver.’
‘Stukje kaas, rolletje ham?’ vroeg ik hem om even een afslag naar luchtig te nemen. ‘Echte Parma ham, speciaal voor u gekocht’ en dat was waar. De kaas vond hij lekker maar de ham minder. Te zout en iets te hard en ook dat was waar, slechte ham van de Appie.
Ach, m’n opa m’n opa m’n opa niemand zo verbitterd als hij. ‘Als ik terugkijk op mijn leven dan besef ik mij dat ik het 180 graden anders had willen doen’. Ik weet niet wat ik daarmee moet en zeg hem dat hij ook de goede dingen moet zien maar ik kan zo een twee drie niet iets verzinnen. Ik denk aan al die keuzes die ik nog moet maken en of ik al weet waar ik spijt van ga krijgen. Ja, van die ham dus.
Met de kennis van nu. Met de kennis van nu wil mijn opa een stille begrafenis. De cabaretier met onder anderen Harry Bannink en Kees Schilperoort, de presentator van het Euro Songfestival en Met het oog op morgen en de bedenker van Vader doet de vaat, een wedstrijd in vaatwassen waarin een provinciekampioen vervolgens landelijk kampioen wordt, ziet het niet meer zitten. Wat hem betreft is het klaar en is de tijd gekomen om in stilte het podium te verlaten. Het is nog begrijpelijk ook.
Hij trekt zich aan mijn uitgestoken arm omhoog en slaat zijn armen om me heen. Het voelt als een laatste afscheid maar die gedachte zet ik snel uit mijn hoofd. Zolang ik dat niet denk blijft hij leven flitst het door me heen maar ook die flits zet ik snel uit mijn hoofd, slaat namelijk nergens op. Tien seconden duurt het en dan gaat hij weer zitten. Ik veeg nog een keer het van de kaas geel geworden spuug uit zijn mondhoek en zwaai en lach terwijl ik naar buiten loop.
Volgende week ga ik met hem maar eens zijn tientallen fotoboeken doornemen.
Dan is dit de wereld uit.
Irriteren / ergeren
Vraag
Is het juist om te zeggen: Ik irriteer me aan zijn slordigheid?
Antwoord
Nee. Correct is: Ik erger me aan zijn slordigheid of Zijn slordigheid irriteert me.
Toelichting
De betekenissen van irriteren en ergeren liggen dicht bij elkaar, maar deze werkwoorden verschillen gedeeltelijk in hun gebruiksmogelijkheden.
Ergeren en irriteren zijn beide overgankelijke werkwoorden (ze verlangen een lijdend voorwerp bij zich).Zijn slordigheid irriteert me en Zijn slordigheid ergert me zijn beide goed; in beide zinnen is me het lijdend voorwerp.
Het verschil tussen de twee werkwoorden is dat ergeren ook wederkerend kan worden gebruikt, zoals in Ik erger me aan zijn slordigheid. Irriteren kent die mogelijkheid niet, maar wordt - onder invloed van zich ergeren - toch vaak zo gebruikt. Een zin als Ik irriteer me aan zijn slordigheid wordt echter nog algemeen als fout beschouwd.
(1) Ik irriteer me aan het geblaf van die honden. (fout)
(2) Het geblaf van die honden irriteert me al de hele dag.
Correcte mogelijkheden zijn verder: zich ergeren aan, zich storen aan, iets stoort iemand, iets ergert iemand.
(3) Wie zich aan de geur van mest ergert, kan maar beter in de stad gaan wonen.
(4) Omdat ze hem al de hele dag geërgerd hadden, besloot Piet enkele leerlingen straf te geven.
(5) Mensen storen zich vaak aan slechte tafelmanieren bij anderen.
(6) Stoort het je dat ik het raam even openzet?
